Rozdział 15

Rozdział 15

Alexander’s POV

Gdy się obudziłem, chwilę leżałem nie otwierając oczu, nie spodziewając się co ujrzę za chwilę.

-Dobra nie lenię się- pomyślałem i podniosłem powieki widząc starego dziada nachylonego centralnie przed moją twarzą- Aaa- krzyknąłem przerażony nagle podskakując- kurwa Ekstazy co ty robisz?- zapytałem zaskoczony.

-Czekam, aż się obudzisz- uśmiechnął się.

-Ale po pierwsze, dlaczego w moim szpitalnym pokoju? A po drugie, do kurwy nędzy czego nad moją twarzą?

-Nie wiem tak jakoś- odpowiedział –tak w ogóle Sebastian chciał do ciebie wejść, więc go wpuściłem.

-Jeszcze raz co ? Pojebało cię ?- zapytałem zirytowany zaistniałą sytuacją.

-A co w tym złego?- odparł zaskoczony.

-Bo to przez niego tutaj leżę.

Sebastian’s POV

-Jak dobrze, że mogłem chwilę pobyć chwilę obok niego- pomyślałem widząc jak Alex kłóci się z Ekstazym- zapewne przeze mnie- zmartwiłem się- ahh… tęsknię za nim- westchnąłem- cóż muszę uszanować jego decyzję, może kiedyś to doceni.

Ekstazy’s POV

Kłóciłem jeszcze chwilę z nim starając się go uspokoić, lecz na próżno. Nagle jego oczy się zamknęły, a ciało bezwładnie opadło na szpitalne łóżko. Ekran obok niego wykazywał brak akcji serca. Przestraszyłem się i natychmiastowo zawołałem lekarza. Doktor prowadzący- Szymanowski szybko przybiegł i zaczął go reanimować.

-Boże- szepnąłem i złapałem się za głowę.

Sebastian’s POV

Jak pielęgniarki po kolei wbiegały do pokoju Alexandra zmartwiłem się, natomiast jak ujrzałem, że go reanimują- zamarłem, a łzy wypływały z moich oczu litrami. Chwilę później podeszła do mnie jego mama- Stephany i położyła dłoń na moim ramieniu.

-Co się stało?- zapytała zdziwiona.

-Nie wiem- odparłem roztrzęsiony.

-Zostań tutaj, a ja popytam się innych co z nim- powiedziała.

-Oh… dobrze- lekko uspokoiłem się.

Stephany’s POV

Obok łóżka mojego syna ujrzałam zdruzgotanego Ekstazego. Pomachałam do niego, a on od razu wyszedł do mnie na korytarz.

-Co tam się wydarzyło?- zapytałam wskazując na pokój szpitalny przede mną.

-Pokłóciłem się z nim, a jego serce nagle przestało pracować. Właśnie go reanimują.

-Nie martw się, to nie twoja wina, przecież wiadomą rzeczą było to, że w każdej chwili mógł przestać oddychać.

-Mogłem go uspokoić- obarczał się winą.

-Nie mogłeś tego przewidzieć.

Pocieszałam go jeszcze chwilę, gdy z pokoju Alexandra wyłoni ł się Doktor Szymanowski. Sebastian poderwał się i zaczął go wypytywać.

-Proszę Pana, co z nim ?- zapytał.

-Czy jesteś z rodziny?

-Emm… ni- nie dałam mu dokończyć.

-Tak to mój bratanek- wtrąciłam się i puściłam Sebastianowi oczko.

-Na pewno?- lekarz zapytał zdziwiony.

-Ahh… tak- skłamał.

-A więc… zaczął opowiadać-  odzyskaliśmy pracę jego serca, ale nie wiemy na jak długo oraz nie wiadomo czy wybudzi się ze śpiączki farmakologicznej-kontynuował- Jest w krytycznym stanie. Powinien odpoczywać, ale jeśli bardzo chcecie może wejść do Alexandra tylko jedna osoba.

-Idź- uśmiechnęłam się do niego.

-Ale Pani jest mu bliższa, Pani jest jego matką- stwierdził zdziwiony moim zachowaniem.

-Proszę nie mów do mnie na ,,Pani’’, mów mi Stephany lub Steph- jak wolisz. Nie to ty jesteś mu bliższy, mnie nie było przy nim w trudnych sytuacjach.

-Ale…- znów nie dałam mu dokończyć.

-No idź- klepnęłam Sebastiana w tyłek i uśmiechnęłam się.

Koniec
----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Czytasz=komentujesz

Co wy na świąteczne rozdziały ? Jeśli jesteście gotowi, proszę o komentarze ;p Już kilka nawet mam. Są 22 rozdziały. Nie mam weny.

A może macie pomysły na świąteczne rozdziały? 
Jak tak piszcie, a napewno je wdrąże do opowiadania i będę wdzięczna.