Rozdział 14

Rozdział 14
Alexander’s POV                                                                                                             

 Minął miesiąc od dnia kiedy pokłóciłem się z Sebastianem. Nic się nie zmieniło- nadal leżę w szpitalu po wstrząsie mózgu, zmiażdżonej nodze i połamanym żebrze, chociaż… jakby pomyśleć przyjechała moja mama(to jest jedyną nowością). Sebastian spędzał prawie każdą chwilę patrząc na mnie zza szyby, nawet nie chodził do szkoły. Wiele razy próbował do mnie wejść, ale ja nie chciałem. Szczerze mówiąc  nudziłem się tutaj i brakowało mi go, ale cóż… nadal pamiętam dokładnie ten dzień w barze, ale mój wypadek jest mi odległy.  Rozmyślałem jeszcze chwilę do momentu, gdy do pokoju weszła moja mama.

-Cześć Kochanie, jak się czujesz?- zapytała i ucałowała mnie w czoło.

-Już lepiej. Dziękuję mamuś za troskę- uśmiechnąłem się lecz byłem cały odrętwiały.

-Nie musisz mi dziękować, przecież jest to moim obowiązkiem- odpowiedziała ciepło.

-Ahh… tak- odparłem.

-Może wpuścimy Sebastiana?- spytała się.

-Nie- oznajmiłem ostro.

-Dlaczego?

-Bo tak… kurwa nie możesz tego zrozumieć.

-Uważaj na słownictwo- podniosła głos jak nadopiekuńcza matka.

-A chuj mnie obchodzi twoje zdanie. Mam 17 lat i będę robił oraz mówił co chcę.

-Nie, bo nadal jesteś pod moją opieką !

-Pod twoją opieka? Ty chyba żartujesz?!- zapytałem sarkastycznie- praktycznie cały czas jesteś na delegacjach.  Zawsze byłem samotny i nadal jestem. Spędzam tyle czasu w domu, że moją matką mogłaby być Juliet, a ojcem Ekstazy.

-Proszę przestań- błagała, gdy potok łez spływał po jej twarzy.

-Taka jest prawda… jakbyś spędzała ze mną więcej czasu to teraz bym nie leżał w szpitalu !!- krzyknąłem- Nie chciałem tobie tego mówić, bo wiem, że byś się martwiła, ale teraz to i tak wszystko jedno. Straciłem najbliższe mi osoby, a dobre czasy już nie powrócą. A w tym momencie wyjdź i zostaw mnie samego, tak jak to było zawsze- powiedziałem tym razem spokojnie.

-Dobrze. Jakbyś czegoś chciał to wołaj lub dzwoń- szybko wtrąciła zasmucona, ale nadal próbując być troskliwą matką.

-Na razie nic od ciebie nie chcę i nie wiem czy kiedykolwiek będę chciał- odpowiedziałem oschło.

Gdy wyszła teraz ja zacząłem płakać i ujrzałem jak Seba pociesza ją.

-Dziękuję Sebastian- szepnąłem i zasnąłem.

Koniec

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Mam doła. Brak komentarzy od kilku rozdziałów ... Co się z wami dzieje ? Była was trójka, a teraz nikt nie czyta, mam wielkiego smutasa. Może jeszcze kiedyś powrócicie :(

Czytasz=komentujesz 

Ten jeden komentarz naprawdę wiele dla nas znaczy wystarczy krótkie ,,przeczytałam/łem'' i będziemy szczęśliwe.

Oraz polecam też przeczytanie od początku, ponieważ wprowdziłam małe zmiany. Mam nadzieję, że teraz będziecie zadowoleni. ,,NIBY'' akcja, dla nie których rozwija się dla szybko(spotkałam się z dwiema takimi osobami). Po odpowiednim przeanalizowaniu poprawiłam co nie co i mam nadzieję, że te 2 osoby teraz będą zadowolone, chociaż pozostałość tak nie uważa. No dobra zobaczymy później. DOBRANOC