Rozdział 17

Rozdział 17

Alexander’s POV

Przed obudzeniem się Alexa :

-Gdzie ja jestem ?- zapytałem samego siebie- co za popierdolona pusta przestrzeń- huknąłem stojąc chwilę i rozmyślając, gdy z nikąd pojawiła się jakaś osoba.

-Cześć synku- odezwała się.

-Emm… znamy się?

-Nie poznajesz już swojego ojca?- spytał wyłaniając się i ukazując całe ciało, a bardziej duszę mojego zmarłego taty.

-Tatoo- krzyknąłem i wbiegłem w jego ramiona.

-Tęskniłem Alex- powiedział uradowany naszym spotkaniem- wiesz, że cały czas cię obserwuję?

-Tak?! Emm… to… zapewne wiesz, że jestem zauroczony w chłopaku. Jesteś zawiedziony?- zapytałem skrępowany i zawstydzony.

-Dlaczego miałbym być zawiedziony? Wolę żebyś był z kimś takim jak Sebastian- troskliwym, miłym, uprzejmym, niż z jakąś pustą lalunią.

-Żartujesz? –zapytałem zdziwiony i zaskoczony.

-Nawet nie ma takiej opcji. Twoje szczęście jest najważniejsze- uśmiechnął się- Ten chłopak ma czystą duszę.

-Tęskniłem- zapłakałem.

-Ja też, ale teraz musisz wrócić do niego…

-Ale…ja… ja tato, chcę zostać z Tobą- stwierdziłem.

-Twoje miejsce jest na ziemi obok Sebastiana. Chociaż znając twoje niezdarstwo to nie długo znów się spotkamy- zaśmiał się.

-Taa… masz rację- odparłem- no to pa Tatusiu- pożegnałem i wtuliłem się jeszcze raz w jego ramiona.

-Do zobaczenie- powiedział Jack i zniknął.

Koniec

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 Czytasz=komentujesz

Rozdział za 25(1 dzień świąt) . Najmocniej przepraszam za te opóźnienia, ale nie mam czasu przepisywać tych rozdziałów.